Ταινίες από Γαλλία και Γερμανία στην Καβάλα

Φαίνεται ότι μας έπιασε κινηματογραφικός οργασμός στην Καβάλα αυτόν τον καιρό ;-)

Σήμερα αρχίζουν οι προβολές των ταινιών του γαλλόφωνου κινηματογράφου, στον κινηματογράφο Όσκαρ και στα πλαίσια των εκδηλώσεων "Σινεμά και κρασί", που οργανώνουν ο σύλλογος καθηγητών Γαλλικής Γλώσσας Καβάλας - Δράμας - Ξάνθης, η Γαλλική πρεσβεία στην Ελλάδα και το Γαλλικό ινστιτούτο της Θεσσαλονίκης.

Την άλλη εβδομάδα (6-11 Δεκεμβρίου), έχουν σειρά οι γερμανόφωνες ταινίες, στο αμφιθέατρο της νομαρχίας Καβάλας, εκδήλωση που οργανώνει η τοπική επιτροπή Καβάλας της πανελλήνιας ένωσης καθηγητών Γερμανικής Γλώσσας Π.Ε.

Δεδομένου ότι και οι δύο εκδηλώσεις είναι με ελεύθερη είσοδο, είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για όσους κινηματογραφόφιλους θέλουν να δουν και κάποιες ταινίες που δε βασίζονται στην αγγλική γλώσσα.

Κριτική: Avenging Angelo (2002)

Σήμερα το βράδυ είχα όρεξη να δω μια ταινία δράσης. Έβαλα λοιπόν το χέρι στο κουτί με τα δισκάκια και επέλεξα μία ταινία με το Sylvester Stallone, για την οποία δεν είχα ξανακούσει τίποτε (και δικαίως, όπως θα καταλάβετε σε λίγο). Ο τίτλος της είναι "Avenging Angelo" (ελληνικός τίτλος: "Φύλακας άγγελος"), προβλήθηκε το 2002, συμπρωταγωνιστεί η Madeleine Stowe και στο σύντομο ρόλο του πατέρα της ο Anthony Quinn (στην τελευταία του ταινία, καθώς πέθανε το 2001). Το γράφω όμως ευθύς εξαρχής: η ταινία είναι τόσο προβλέψιμη και βαρετή που, ενώ την έβλεπα, έπαιζα παράλληλα ναρκαλιευτή!

Ο ρόλος του Quinn (που εμφανίζεται μόνο στην αρχή) μου θύμισε κάπως το ρόλο του Kirk Douglas στην ταινία του 1991 "Oscar", όπου εμφανίστηκε κι αυτός μόνο στην αρχή της ταινίας, υποδυόμενος το μαφιόζο πατέρα του Stallone. Εδώ ο Σταλόνε είναι ο πιστός σωματοφύλακας του Κουίν, του οποίου την κόρη αναλαμβάνει να προστατεύει από τους εχθρούς του, όταν αυτός δολοφονηθεί. Στην πορεία θα αλληλοερωτευθούν κι έτσι θα τελειώσει και η ταινία. Σε κάποιες σκηνές, ο Σταλόνε μου θύμισε το ρόλο του στην ταινία "Assassins" (1995), αλλά εδώ απλά διεκπεραίωνε τις ατάκες του. Σε γενικές γραμμές, υπόθεση αναμενόμενη, σκηνοθεσία χωρίς απαιτήσεις και ερμηνείες νυσταλέες.

Κριτική: Never let go (1960)

Δεύτερη μέρα στη σειρά που βλέπω αγγλική ταινία, μόνο που αυτή τη φορά ήταν δραματική, πιο παλιά και με τον Peter Sellers σε ρόλο κακού. Την ταινία "Never let go" (1960) δεν την ήξερα και χθες το βράδυ την επέλεξα τυχαία.

Πρόκειται για μία τυπική δραματική ταινία της δεκαετίας του '60, από αυτές που μ' αρέσουν, με μια συμμορία μικροκακοποιών που κλέβουν και μεταποιούν αυτοκίνητα, τα οποία πουλάει μετά ξεπλένοντάς τα ο αρχηγός της συμμορίας, μέσω της νόμιμης αντιπροσωπείας αυτοκινήτων που έχει ως "βιτρίνα".

Τώρα όμως θα έρθουν αντιμέτωποι με έναν φτωχό, καλόβολο πωλητή καλλυντικών, για τον οποίο το (καινούριο) αυτοκίνητό του είναι τόσο απαραίτητο για τη δουλειά του, που θα τα ρισκάρει όλα (δουλειά και οικογένεια), φτάνοντας μέχρι και την αυτοδικία, όταν βλέπει ότι η αστυνομία δεν κινείται αρκετά γρήγορα.

Νομίζω ότι η ταινία αυτή είναι αρκετά αδικημένη. Αν και δε θα τη χαρακτήριζα ως αριστούργημα, έχει σωστή κατανομή δράσης και ανάπτυξης χαρακτήρων, δεν έχει περιττές σκηνές και είναι κρίμα να παραμένει άγνωστη στο ευρύ κοινό. Και έχει και τον Peter Sellers, στην αρχή της καριέρας του (ένα χρόνο μετά "Το ποντίκι που βρυχάται"), στο ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, πολύ πειστικό.

Στην αρχή της, μου θύμισε κάπως το στήσιμο των ταινιών του Alfred Hitchcock και, για να πω την αλήθεια, σε μία σκηνή όπου δείχνει την είσοδο ενός πολυκαταστήματος (ή κάτι τέτοιο), τον περίμενα να βγει από την πόρτα! Καθώς προχωρούσε όμως, άρχισα να θυμάμαι ταινίες western με παρόμοιο θέμα [δυστυχώς δε θυμάμαι κάποια συγκεκριμένη τώρα]· ο δε ρόλος του Richard Todd μου έφερε στο νου το Henry Fonda στην ταινία "The wrong man" (1956) [νάτος πάλι ο Χίτσκοκ].

Κριτική: Death at a funeral (2007)

Η ταινία "Death at a funeral" (2007) είναι μία τυπική, θα έλεγα, αγγλική κωμωδία. Μάλιστα, δε θα τη χαρακτήριζα τόσο ως κωμωδία, με την κλασσική έννοια του όρου, καθώς δεν ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, σε κάνει όμως να έχεις ένα χαμόγελο ευχαρίστησης καθ' όλη τη διάρκειά της, ένα αγγλικό χαμόγελο δηλαδή :)

Με δεδομένο μάλιστα ότι δε στηρίζεται σε κάποιο μεγάλο όνομα πρωταγωνιστή, όπως η παρεμφερής σε θέμα "Four weddings and a funeral" (1994), που είχε το Hugh Grant και την Andie McDowell, βασίζεται περισσότερο στις καταστάσεις (μερικές από αυτές είναι κάπως τραβηγμένες "από τα αυτιά", εδώ που τα λέμε) που δημιουργούνται μεταξύ των μελών μίας οικογενείας, που παρευρίσκονται στην κηδεία του πατέρα.

Σε γενικές γραμμές, η ταινία βλέπεται ευχάριστα, αλλά είναι λίγο προβλέψιμη. Οι ηθοποιοί αποδίδουν καλά το ρόλο τους, χωρίς να βαριούνται (εκτός ίσως από τον "πεθαμένο" μέσα στο φέρετρο, που θα απόλαυσε την πιο ξεκούραστη ερμηνεία της ζωής του -- αν ήταν όντως άνθρωπος· τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ανδρείκελο), και η σκηνοθεσία δεν ήταν κακή, θα μπορούσε όμως να είναι περισσότερο "ζωντανή", να ξεσηκώνει κάπως το θεατή.

Υδροταινίες

Αν έψαχνα να βρω ταινίες για να τις προσθέσω σε μια συλλογή με θέμα τη θάλασσα, το σημερινό τηλεοπτικό πρόγραμμα θα ήταν μία καλή αρχή. Αυτήν την ώρα προβάλλονται στην ελληνική τηλεόραση 2 θαλασσινές ταινίες, ενώ και αύριο το μεσημέρι, όποιος/α ενδιαφέρεται δε θα μείνει παραπονεμένος/η.
Έχουμε και λέμε λοιπόν [οι παραπομπές οδηγούν στο ηλεκτρονικό κατάστημα Amazon]:

• "Kraken: Tentacles of the Deep" [2006] ή "Deadly water" («Θανάσιμα νερά»), τώρα στο mega
• "The Life Aquatic with Steve Zissou" [2004] («Υδάτινες ιστορίες»), τώρα στην ΕΤ3
• "Abyss" [1989] ("Η άβυσσος"), αύριο το μεσημέρι στον αντένα

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι θα ακολουθήσουν μέσα στο μήνα και οι ταινίες με «Τα σαγόνια του καρχαρία», η «Βαθιά άγρια θάλασσα» και άλλες, επίσης θαλασσινές, ώστε να αποκτήσουμε μια γενική εικόνα.

Μη με παρεξηγήσετε·μ' αρέσουν πολύ αυτές οι ταινίες, παρ' όλο που η σχέση μου με τη θάλασσα δεν είναι ακριβώς μια σχέση αγάπης. Απλά μου φάνηκε πολύ περίεργη αυτή η χρονική σύμπτωση τριών διαφορετικών καναλιών και θέλησα να τη σχολιάσω.