κριτική: The sum of all fears (2002)

Τυπική θερμοπολεμική χολιγουντιανή ταινία που, ευτυχώς, μέχρι σήμερα δεν την είχα δει.  Δυστυχώς όμως σήμερα έχασα το χρόνο μου και την παρακολούθησα, κυρίως λόγω του καστ της (Ben Affleck, Morgan Freeman) και, για εκδίκηση, θα γράψω τη γνώμη μου.

Έχει απ' όλα: έρωτα (αν και απλά για ξεκάρφωμα), πολιτική, κατασκοπεία, πόλεμο, αμερικανικό "ποδόσφαιρο" και, κυρίως, πολύ πατριωτισμό (σύμφωνα με το νέο αμερικανικό τρόπο ζωής): και σημαία, και ύμνο, και, πάνω από όλα, πρόεδρο!

Αποτυγχάνει όμως στις λεπτομέρειες (π.χ. σενάριο, αν και η αρχική ιδέα της πρόκλησης πολέμου μεταξύ των υπερδυνάμεων από κάποιους τρίτους είναι καλή) και, εμένα τουλάχιστον, μου θύμισε ελληνική βιντεοταινία της δεκαετίας του 80 με ηθικοπλαστικό μήνυμα (εμείς καλοί, ωραίοι, αποφασιστικοί, με πυγμή, με γκρίζους κροτάφους και θεληματικό πηγούνι, αυτοί κακομοίρηδες, παραπλανημένοι και ταλαίπωροι) και λυπάμαι που το imdb δε δίνει δυνατότητα για στρογγυλό μηδενικό. Εδώ που τα λέμε όμως, τόσα εφέ έναν άσσο τον άξιζαν και με τόσο τη βαθμολόγησα.

Η μόνη δικαιολογία που βρίσκω για το σκηνοθέτη (που μας έδωσε και τις ταινίες Field of Dreams (1989) και Sneakers (1992)) και τους άλλους συντελεστές να φτιάξουν μια τόσο εξόφθαλμα ηλίθια ταινία, είναι η βιασύνη του χόλιγουντ να παρουσιάσει τη δική του απάντηση στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Αφήστε δε...




... που τελικά δε μάθαμε και ποιος πηδάει την Έλενα Ρίζκοφ! ;-)

Ταινίες για την Ασιατική μαφία (Yakuza, Triads, etc.)

Το άρθρο αυτό προέκυψε από ένα κουίζ της xMovies, όπου αναζητούσαμε

ταινίες όπου συμμετέχουν Ασιάτες γκάγκστερς ή μαφιόζοι και γίνεται αναφορά στις σχετικές οργανώσεις, οικογένειες, συμμορίες.

Η αλήθεια είναι ότι ίσως στο συγκεκριμένο είδος να μην έχουμε εντρυφήσει εμείς οι Ευρωπαίοι τόσο πολύ ή να μην έχουμε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για την "κίτρινη" μαφία όσο έχουμε για την ιταλική ή (κυρίως) για όλα τα παρακλάδια της αμερικανικής... ποιος ξέρει...

Έκανα λοιπόν μια μικρή αναζήτηση για τις ανάγκες του κουίζ και θεωρώ καλό να αναφέρω κι εδώ τι βρήκα. Στο κάτω κάτω, μπορεί να βοηθήσω κάποιους που θα ψάχνουν να βρουν ταινία να δουν ένα βράδυ (ή να οργανώσουν π.χ. ένα μαραθώνιο προβολής ταινιών με θέμα την ασιατική μαφία).


Μια χρήσιμη σελίδα σχετικά με τις ταινίες που αναφέρονται στη Yakuza (γιαπωνέζικη μαφία) είναι το σχετικό λήμμα της wikipedia. Για τις κινέζικες Τριάδες (του Χονγκ Κονγκ) υπάρχει επίσης αρκετή φιλμογραφία ενώ, αντίθετα, δε βρήκα πολλά πράγματα για την κορεατική μαφία.

Το σίγουρο είναι πως οι ταινίες με Ασιάτες μαφιόζους είναι κατά τι σκληρότερες (πιο ωμές ίσως) από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές ή αμερικανικές (α ναι, το παρακλάδι της κινέζικης μαφίας στην Αμερική λέγεται Tong).

Ραδιοφωνικές μεταδόσεις ελληνικών ταινιών

Παρακολουθώ τώρα, εκ του μακρόθεν, μια και η τηλεόραση βρίσκεται εκτός του χώρου όπου βρίσκομαι, την ταινία "Φτώχεια και αριστοκρατία" (πιο γνωστή ως "Στουρνάρα 288") και, παρ' όλο που δεν τη βλέπω, την ευχαριστιέμαι στον ίδιο βαθμό.

Το πείραμα αυτό το είχα κάνει και πιο παλιά, παίρνοντας ένα από τα DVD της συλλογής μου και αποθηκεύοντας μόνο τον ήχο της ταινίας σε ένα mp3 αρχείο, το οποίο στη συνέχεια έβαλα να παίζει, ενώ δούλευα στον υπολογιστή.

Έχω λοιπόν μια πρόταση για τους ραδιοφωνικούς σταθμούς σε όλη την Ελλάδα:

Γιατί δεν καθιερώνετε μία εβδομαδιαία (ή ακόμη και κάθε 2-3 ημέρες) δίωρη ζώνη μετάδοσης ελληνικών ταινιών;

Οι πιο πολλές ελληνικές ταινίες είναι ήδη πασίγνωστες στο κοινό και η μετάδοσή τους από το ραδιόφωνο θα κάνει πολλούς ανθρώπους να τις παρακολουθήσουν με άλλο "μάτι"... ή μήπως θα έπρεπε να γράψω καλύτερα "αυτί";

Σκεφτείτε το, τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας κίνησης φαίνονται να είναι αρκετά και το δικαίωμα ραδιοφωνικής μετάδοσης θα μπορεί να καθοριστεί ανάλογα με το αντίστοιχο τηλεοπτικό, αν μιλήσουμε για το κόστος. Στο κάτω κάτω, πρόκειται για μία δοκιμασμένη παλαιότερα λύση, όταν η Ελληνική Ραδιοφωνία μετέδιδε θεατρικές παραστάσεις.

Gegen die Wand - Μαζί ποτέ (2004)

Είδα με αρκετό ενδιαφέρον τη βραβευμένη ταινία του Φατίχ Ακίν "Gegen die Wand" (2004) [μετάφραση: "μπροστά/απέναντι σε τοίχο", ελληνικός τίτλος: "Μαζί ποτέ"], έχοντας αρκετό καιρό να δω ολόκληρη κάποια ταινία που δεν είχα ξαναδεί πιο μπροστά.

Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε, ίσως επειδή, λόγω κάποιων κριτικών που είχα διαβάσει πιο παλιά (3-4 χρόνια πριν), την περίμενα αρκετά πιο σκοτεινή (τόσο σε εμφάνιση/εικόνες, όσο και σε συναισθήματα). Τελικά, επαληθεύτηκε ακόμη μια φορά η άποψη που λέει: "μην περιμένεις από τους άλλους να σου πουν τι είδαν, καλύτερα να δεις μόνος σου το ίδιο πράγμα".

Αυτή ακριβώς η "σκοτεινιά", και ειδικά η σκηνή του ξυλοδαρμού της πρωταγωνίστριας στο σκοτεινό σοκάκι, μ' έκανε αρχικά να θυμηθώ την ταινία "Irréversible" (2002) [ελληνικός τίτλος: "Μη αναστρέψιμος"], για την οποία είχα γράψει πιο παλιά.

Τελικά, πιστεύω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου αν γράψω ότι έχει περισσότερες ομοιότητες με την ταινία "Breaking the waves" (1996) [ελληνικός τίτλος: "Δαμάζοντας τα κύματα"].

Κατ' αρχήν, είναι ο τρόπος σύνδεσης των διαφόρων "επεισοδίων", ο οποίος στην "Breaking the waves" ήταν διάφοροι "ζωντανοί" πίνακες, ενώ στην "Gegen die Wand" είναι κάποια τραγούδια που παίζει και τραγουδάει ένα συγκρότημα (με φόντο την Αγιά Σοφιά, αν δεν κάνω λάθος -- ας μην αρχίσω να γράφω τώρα για την υπερηφάνια κάποιου λαού για ένα σύμβολο ξένου πολιτισμού που βρίσκεται στα μέρη που ζει).

Κατά δεύτερο (σημαντικότερο) λόγο, είναι η πορεία προς την κάθαρση/λύτρωση που ακολουθούν και στις δύο ταινίες οι πρωταγωνίστριες όταν αυτός που αγαπούν είναι σε κώμα (στην πρώτη) ή στη φυλακή (στη δεύτερη).

Το καλό (και η διαφορά) εδώ είναι ότι το τέλος είναι πιο αισιόδοξο.

The popcorn movie (2008)

Υπότιτλος:
Η γενιά του MTV συναντάει τους Monty Python

Η υπόθεση με λίγα λόγια:
Ένας, σχετικά περιθωριακός, μαθητής Λυκείου αγαπάει μια συμμαθήτριά του, που τυχαίνει να είναι η γόησσα του σχολείου, αλλά φοβάται να της το πει. Η ειρωνία είναι ότι κι αυτή τον αγαπάει, αν και δυσκολεύεται επίσης να κάνει το πρώτο βήμα. Έτσι αναλαμβάνουν δράση οι φίλοι τους που θα προσπαθήσουν να τους φέρουν κοντά, σε πείσμα του "διαβολικού" τρίτου της ιστορίας.

Η γνώμη μου:
Οι συντελεστές, μαθητές (κυρίως) και καθηγητές του 10ου Γ.Ε. Λυκείου Τούμπας (Θεσσαλονίκη), άρα της αποκαλούμενης γενιάς του MTV και του facebook, δημιουργούν μία ταινία που δανείζεται στοιχεία της κληρονομιάς που μας άφησαν οι Monty Python. Βασισμένη σε μία ιστορία αγάπης (και, κατά δεύτερο λόγο, σε μία ιστορία ανταγωνισμού) και γυρισμένη με ελάχιστο κόστος, καταφέρνει, παρά τις αναμενόμενες "αδυναμίες" του μη επαγγελματικού χαρακτήρα της, να κάνει τον κόσμο που την παρακολουθεί να γελάσει, και μάλιστα αβίαστα.

Η γλώσσα είναι ζωντανή, νεανική και τα περιστατικά προκύπτουν το ένα ως συνέπεια του άλλου, σε μία αλυσίδα, της οποίας ο τελευταίος κρίκος είναι το αίσιο τέλος. Τώρα βέβαια, το καλό τέλος δεν είναι ό,τι ακριβώς περίμενα, δεδομένου του συσχετισμού με τις ταινίες των Monty Python που έκανα πιο πάνω. Από την άλλη μεριά, ίσως αυτή να είναι και η "ανατροπή" ή να κρίθηκε αυτό το τέλος ως πιο κατάλληλο για το ελληνικό κοινό.

Το γύρισμα θυμίζει έντονα βίντεοκλιπ, αν και συνολικά όλη η ταινία έχει γρήγορους ρυθμούς.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω, τελειώνοντας, στους αγγλικούς υπότιτλους (που υποθέτω ότι υπήρχαν επειδή το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης είναι διεθνές), οι οποίοι δε συμβάδιζαν πάντα με το (ελληνικό) σενάριο και αυτό το καταγράφω στα συν της αν και, σε περίπτωση που υπάρξει διεθνής διανομή της, οι μη Έλληνες θα δυσκολευτούν να πιάσουν το 100% του χιούμορ της.

Εν ολίγοις, πρόκειται για μία αξιόλογη νεανική προσπάθεια και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της· ειδικότερα όμως στον εμπνευστή της και κύριο συντελεστή Παναγιώτη Κουντουρά (που, φρονίμως ποιών, κράτησε για τον εαυτό του το ρόλο του κακού... και, σύμφωνα με τον ίδιο, όχι μόνο μπροστά από την κάμερα).


Περισσότερα στοιχεία, όπως π.χ. την εξέλιξη των γυρισμάτων, μπορείτε να διαβάσετε στο blog των παιδιών ενώ τις επόμενες ημερες θα καταγραφεί και στα 90 λεπτά και στη σελίδα της ταινίας στα "90 λεπτά".