Θρίλερ στις 7 το απόγευμα από τη NET

Κάτι περίεργο συμβαίνει στη Νέα Ελληνική Τηλεόραση.

Σάββατο απόγευμα, στις 7 (ώρα δηλαδή που όλη η οικογένεια μπορεί να βλέπει τηλεόραση), προγραμματίζει ταινία-θρίλερ!!!

Προσωπικά δεν έχω δει την ταινία αλλά, τόσο η σελίδα στο δικτυακό τόπο της ΕΡΤ (απ' όπου η προηγούμενη εικόνα), όσο και αυτή στο imdb (βλ. επόμενη εικόνα), επιβεβαιώνουν ότι η ταινία δεν αρμόζει στη συγκεκριμένη ζώνη.

Λοιπόν;

κριτική: Alien vs predator (2004)

Αν έχετε σκοπό να δείτε την ταινία και δε θέλετε να μάθετε το τέλος της, σταματήστε να διαβάζετε εδώ. Δείτε την πρώτα και μετά διαβάστε και τις δικές μου εντυπώσεις, αφήνοντας και κανένα σχόλιο (αν θέλετε).

Αν θέλετε να γλυτώσετε ένα δίωρο από τη ζωή σας, κάνοντας κάτι καλύτερο (ό,τι και να κάνετε καλύτερο θα είναι), μπορείτε να αποφύγετε αυτήν την ταινία, επενδύοντας λιγότερο από 5 λεπτά στην ανάγνωση των παρακάτω...

Εν ολίγοις, ο μόνος λόγος που βρίσκω για να δει κάποιος αυτήν την ταινία είναι τα οπτικά εφέ, που δεν είναι δα και πολύ εντυπωσιακά ή πρωτοποριακά. Σοβαρή υπόθεση ή ερμηνείες δεν έχει και θα βαρεθείτε περιμένοντας να τελειώσει παρακολουθώντας ανούσιες μάχες.

Η ταινία λοιπόν βασίζεται σε δύο ήδη γνωστούς χαρακτήρες. Του alien, που γνωρίζουμε ήδη από την ομώνυμη σειρά ταινιών με τη Σιγκούρνι να το αντιμετωπίζει αρχικά και να το γεννάει στη συνέχεια, και του predator, που γνωρίζουμε επίσης από την κλασσική πια μονομαχία με το "governator" Άρνολντ, από τον οποίο πήρε ένα μάθημα (αφού όμως πρώτα του ξεπάστρεψε την ομάδα και τον θύμωσε).

Παίζουν και κάποιοι άνθρωποι, κυρίως στο πρώτο μισό, καθώς ένας ένας (πλην μιας) γίνονται παιχνιδάκια στα χέρια των δύο βασικών μονομάχων και τελειώνουν το ρόλο τους ένδοξα.

Για να υπάρχει δε μεγαλύτερη αγωνία (και διάρκεια ταινίας), τόσο το alien, όσο και ο predator, κυκλοφορούν σε αρκετά αντίτυπα και αλληλοσκοτώνονται (έχοντας και τους ενοχλητικούς ανθρώπους στα πόδια τους), με το alien από τη μία μεριά να εκτοξεύει πράσινα υγρά και όξινα σάλια, ενώ από την άλλη ο predator, πιο ανθρωπόμορφος, χρησιμοποιεί διάφορα εργαλεία-όπλα και συμμαχεί στο τέλος με τη μοναδική επιζήσασα (από τους ανθρώπους).

Επίλογος: το κακό alien (το ένα που έμεινε ζωντανό μετά την εντυπωσιακή έκρηξη) πνίγεται στα βάθη της πολικής θάλασσας (χωρίς όμως να σιγουρευόμαστε ότι ψόφησε), ο άσχημος predator πεθαίνει ηρωικά και τον παίρνουν οι άλλοι predators στο διαστημόπλοιό τους (που εμφανίζεται ξαφνικά από το πουθενά) και φεύγουν (;) αφήνοντας μόνη την καλή επιζήσασα, ακριβώς δίπλα εκεί που είχε παρκάρει το όχημά της η επιστημονική (που λέει ο λόγος) αποστολή.
Α ναι, μέσα στο διαστημόπλοιο, όταν μένει μόνο του το πτώμα του predator, σκάει μύτη από τα σωθικά του ένα γλοιώδες πράσινο alien... hint, hint, έρχεται και sequel!

Όπως καταλαβαίνετε, την ταινία δε θέλω να την ξαναδώ (ούτε και τη συνέχειά της) και χάρηκα πολύ που τη βαθμολόγησα με άσσο στο imdb.

Camping (1957)

Είχα αρκετό καιρό να δω ξένη ταινία σε DVD και σήμερα το βράδυ διάλεξα μία στην τύχη, που δεν είχα ξαναδεί.

Η ταινία Camping (1957) σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι μας διηγείται τις περιπέτειες τριών νεαρών (αδελφός, αδελφή και αρραβωνιαστικός) κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής τους στην εξοχή.  Στο μέρος όπου θα κατασκηνώσουν το απόγευμα, θα διαπιστώσουν (το επόμενο πρωί) ότι είναι χώρος στρατιωτικών ασκήσεων. Θα περιπλανηθούν, στη συνέχεια, στο δίπλα χωριό και στην ευρύτερη περιοχή όπου, μεταξύ άλλων, θα συναντήσουν και λαθρεμπόρους, αλλά από ουσία (=υπόθεση) niente!

Όπως καταλαβαίνετε, δε μπορώ να πω ότι μου άρεσε, το αντίθετο μάλιστα.  Είναι μια ταινία "δρόμου" (με την έννοια της περιπλάνησης και της αλλαγής τόπων), αλλά δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο για να με τραβήξει να την ξαναδώ κάποτε.  Βαρέθηκα ήδη από την πρώτη μισή ώρα και λογικά δε θα συγκαταλέγεται καν στις, έστω και λίγο, αξιόλογες ταινίες της ιταλικής παραγωγής.  Καλύτερα να έβλεπα κάποια από τις αντίστοιχες ελληνικές ταινίες του 1957.

Οι απάχηδες (Les Apaches) στον κινηματογράφο

Αφορμή γι' αυτό το άρθρο είναι η ελληνική ταινία του 1950 "Οι απάχηδες των Αθηνών" με τους Λάμπρο Κωνσταντάρα, Φραγκίσκο Μανέλλη, Μίμη Φωτόπουλο, Άννα Καλουτά (και με τον Αιμίλιο Βεάκη στο ρόλο του ταβερνιάρη). Επειδή δεν καταλάβαινα τι ήταν οι "απάχηδες", έψαξα λίγο και βρήκα ότι υπάρχει ακόμη μία ταινία (τουλάχιστον), του βωβού κινηματογράφου και αμερικανική αυτή τη φορά, με τίτλο "The Apaches of Paris", η οποία γυρίστηκε το 1915.

Με τον όρο λοιπόν "απάχηδες" ονομάζονται όλοι εκείνοι οι περιθωριακοί φτωχοδιάβολοι των μεγαλουπόλεων που ζουν μεταξύ νομιμότητας και (κυρίως) παρανομίας, με μικροκλοπές και ληστείες, με νταηλίκι και δολοφονίες, αλλά και με το δικό τους κώδικα συμπεριφοράς. Ειδικά στο Παρίσι, όπου πρωτοχρησιμοποιήθηκε ο όρος, ήταν γνωστοί για τη βιαιότητά τους και, γι' αυτό, πήραν το όνομα "Les Apaches" από την ινδιάνικη φυλή των Apache.

Την αμερικανική ταινία δεν την έχω δει φυσικά και στο imdb τα στοιχεία που υπάρχουν γι' αυτήν είναι ελάχιστα.  Στην ελληνική έκδοση από την άλλη μεριά, τα πράγματα είναι πιο... φυσιολογικά, θα έλεγα. Ήταν και η εποχή που δεν επέτρεπε ελευθεριότητες κι έτσι η υπόθεση αφορά σε ένα ρομάντζο, όπου βοηθούν όπως μπορούν και οι φίλοι (απάχηδες) του νέου.  Τυπικά πράγματα δηλαδή για τον ελληνικό κινηματογράφο.


Υστερόγραφο:
Αν η ιστορία θυμίζει κάπως τις διάφορες κινηματογραφικές εκδόσεις της ιστορίας του Ουγκό "Οι Άθλιοι" (προσωπικά προτιμώ την έκδοση του 1958 με το Jean Gabin,  "Les misérables"), είναι μάλλον γιατί όσο κι αν περνάει ο καιρός, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

κριτική: The sum of all fears (2002)

Τυπική θερμοπολεμική χολιγουντιανή ταινία που, ευτυχώς, μέχρι σήμερα δεν την είχα δει.  Δυστυχώς όμως σήμερα έχασα το χρόνο μου και την παρακολούθησα, κυρίως λόγω του καστ της (Ben Affleck, Morgan Freeman) και, για εκδίκηση, θα γράψω τη γνώμη μου.

Έχει απ' όλα: έρωτα (αν και απλά για ξεκάρφωμα), πολιτική, κατασκοπεία, πόλεμο, αμερικανικό "ποδόσφαιρο" και, κυρίως, πολύ πατριωτισμό (σύμφωνα με το νέο αμερικανικό τρόπο ζωής): και σημαία, και ύμνο, και, πάνω από όλα, πρόεδρο!

Αποτυγχάνει όμως στις λεπτομέρειες (π.χ. σενάριο, αν και η αρχική ιδέα της πρόκλησης πολέμου μεταξύ των υπερδυνάμεων από κάποιους τρίτους είναι καλή) και, εμένα τουλάχιστον, μου θύμισε ελληνική βιντεοταινία της δεκαετίας του 80 με ηθικοπλαστικό μήνυμα (εμείς καλοί, ωραίοι, αποφασιστικοί, με πυγμή, με γκρίζους κροτάφους και θεληματικό πηγούνι, αυτοί κακομοίρηδες, παραπλανημένοι και ταλαίπωροι) και λυπάμαι που το imdb δε δίνει δυνατότητα για στρογγυλό μηδενικό. Εδώ που τα λέμε όμως, τόσα εφέ έναν άσσο τον άξιζαν και με τόσο τη βαθμολόγησα.

Η μόνη δικαιολογία που βρίσκω για το σκηνοθέτη (που μας έδωσε και τις ταινίες Field of Dreams (1989) και Sneakers (1992)) και τους άλλους συντελεστές να φτιάξουν μια τόσο εξόφθαλμα ηλίθια ταινία, είναι η βιασύνη του χόλιγουντ να παρουσιάσει τη δική του απάντηση στην επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Αφήστε δε...




... που τελικά δε μάθαμε και ποιος πηδάει την Έλενα Ρίζκοφ! ;-)